ఆటస్థలం మనోగతం (తన మాటల్లో...)

ఆటస్థలం మనోగతం (తన మాటల్లో...)

చదును తప్ప చదువులేని, చిన్నపాటి నేల ముక్కని,

ఆటలతో పాఠాలు నేర్పు, నేటి బడిపిల్లల హక్కుని... 

ప్రతి సాయత్రం పదమంటూ, బడిగంట చూపు దిక్కుని,

ఆటలొద్దు అనే పెద్దవారి, ఒక విడదీయలేని చిక్కుని...

పుస్తకాల చదువురాదు, నేను పాఠశాలలోని శాఖనే...

అక్షరాలు నేర్పలేను, నేను గురువుకి ఒక ముఖాన్నే...

సులక్షణాల సారాంశం, క్రమశిక్షణె నా పాఠ్యాంశం, 

ఆటపాటలతో అహర్నిశం, సాగుతుంది నా ఉపదేశం...

ఉదయం వ్యాయామమని, పలకరించువారు కొందరు,

సాయంత్రం సాధనని, నను చేరువారు ఇంకొందరు...

సెలవురోజైతే సందడితో, నా లోగిలంత ఉత్సవమే,

అణువణువు ఆటలతో, ప్రతిదిక్కున ఉత్సాహమే...

అప్పుడప్పుడొచ్చిపోవు, ఆటలపోటీలను చూడాలి,

నాకు అసలైన పండుగేదంటే, అదే అని చెప్పాలి...

ముందురోజు నీళ్ళు చల్లి, నాకు స్నానమల్లె చేస్తారు, 

ముగ్గుపిండితోన ముస్తాబుచేసి, శ్వేతసింధూరం పెడతారు...

రంగుల జెండాలు పాతి, చుట్టూ ఎల్లలు సరిచేస్తారు,

కుర్చీలూ డేరాలు వేసి, అతిథులను ఆహ్వానిస్తారు...

తొలుత ప్రశాంతంగ మొదలౌతూ, 

ఆట మీద ఆట జరుగుతుంది...

దినదినము వేడి పెరుగుతూ, 

అందరి ఆసక్తిని పెంచుతుంది... 

 

బయటివాళ్ళ అరుపులు, లోన ఉత్సాహం పెంచుతుంటే,

ఆటగాల్ల ఆవేశానికి, నా మన్ను మిన్ను తాకుతుంటే,

తుది ఫలితాలని పక్కనెట్టి, నేను పరవశించిపోతాను...

నేల విడిచి రేణువులై, అలా గాలిలోన తేలుతాను... 

ఆటపేరు ఏదైనా, 

ఆడుతుంది ఎవరైనా,

గెలుపిచ్చిన గర్వానికి,

ఓటమిచ్చు వేదనకి,

మొన్న ఓడినోడు, నేడు గెలిచినపుడు,

వాడు ఎదుగుతున్న తీరుకి, 

నిన్న గెలిచినోడు, ఇపుడు ఓడినపుడు,

లోన ఒదుగమన్న యోచనకి, 

ఆనందం, ఆక్రోశం,

ఉత్సాహం, ఉద్వేగం...

వెల కట్టలేని స్నేహాలకి,

వేల భావోద్వేగాలకి...

సంతోషమైన సాక్షాన్ని, 

సదా నేను వేదికని...

ఆటపాట లేకుంటే, నన్ను మన్ను అనే పిలుస్తారు,

మీఅందరి తోడుంటేనే, నాకు ఎవరైనా విలువిస్తారు...

అంటువ్యాధి ప్రభలినపుడు, మనసు ఆటవైపు వెళ్ళదు, 

అందరి అరోగ్యంకోసం, ఆటలు ఆపడంలో తప్పులేదు...

తిరిగొస్తారను ఆశతోన, నాది ప్రతిరోజూ ఎదురుచూపు,

వ్యాధి మహమ్మారి కథలోన, ప్రతివారం ఓ కొత్తమలుపు...

అలవోకగ ఈ అంటువ్యాధి, కొన్ని నెలలను మింగేసింది,

అడుగు బయటపెడుతుంటే, ఆక్షణమే అంటుకుంటుంది...

దాని తాండవాన్ని చూసి నేను, ఆశకూడ వదిలేశాను,

ప్రతిక్షణమూ మీ జ్ఞాపకాల, పేజీలని తిరగేశాను...

చిరుగాలీ, చినుకులూ,

జంతువులు, పక్షులూ...

పగలంతా రవికిరణం, 

రాత్రైతే శశినయనం...

ప్రకృతిలో వీళ్లంతా, నాకు ఎప్పటికీ నేస్తాలు,

నేను చెప్పుకునే మీ కథలకు, సంతోషమైన శ్రోతలు...

నాకున్న ప్రాణస్నేహితులు, విషయాన్ని విని ఊరుకోరు, 

లోని తీపిగురుతులను, మళ్ళీ కళ్ళముందు సృష్టిస్తారు...

చిరుజల్లులతో చినుకులు, నన్ను పైపైనే తడుపుతుంటే,

భానుడి వేడి కిరణాలు, ఆటకు సిద్ధం కమ్మంటుంటే,

జంతువులూ పక్షులూ, చిన్న గుంపుల్లా చేరుతుంటే, 

వాటి అరుపులతో, నాలోపలి ఉత్సాహం పెంచుతుంటే,

అదును చూసి మెళ్ళగా, చిరుగాలి పుంజుకుంటుంది,

తన వేగాన్నే పెంచుకుని, నన్ను గాలిలోకి తేల్చుతుంది...

అలా గాలిలోన తేలి నేను, వెన్నెల ఒడిలోనే వాలతాను,

మీ ఆటలపోటీలను, మళ్ళీ నెమరు వేసుకుంటాను…

ఇట్లు, 

మీ ఆటస్థలం…

Written by

చిన్న

Topic Credits: సుష్మ అక్క