బతికుండాలనిపిస్తుంది

------------------------------------

ఈ రచన, నా ఒక్కడిదే కాదనిపిస్తుంది...

మీకు పిల్లలుంటే, మీరే దీన్ని రాసారనుకుని చదవండి,

లేదా, మీ అమ్మో, నాన్నో రాసారనుకుని చదవండి...

------------------------------------

పెళ్ళి తర్వాత, జీవితం మారుతుందంటారు,

కానీ పిల్లలొచ్చాకే, అసలైన మార్పొస్తుందనిపిస్తుంది...

పెళ్ళైతే, అన్నీ సర్దుకుంటాయ్ అంటుంటారు, 

కానీ పిల్లలుపుట్టాకే, మెదడు సరిగ్గా పనిచేస్తుందనిపిస్తుంది...

నిజమే...

పెళ్ళికి ముందు, సాహసాలకి సహచరుల్లా బతికినా, 

పెళ్ళి తర్వాత, కాస్త తగ్గాలనిపిస్తుంది...

నిజమే...

ఒంటరిగా ఉన్నప్పుడు, సంపాదన సరిపోకపోయినా, 

పెళ్ళి కాగానే, కాస్త పెంచుకోవాలనిపిస్తుంది...

కానీ, 

పిల్లలొచ్చాకే, జీవితానికి నిజమైన నిర్వచనం పరిచయమౌతుంది,

వాళ్ళ నవ్వులు చూసాకే, అసలైన ఆనందం అనుభవమౌతుంది...

ఆ క్షణం నుంచి, ఏదేమైనా, వాళ్ళే సర్వస్వం అనిపిస్తుంది, 

ఆ రోజు నుంచి, ఎలాగోలా, వాళ్ళకోసం బతికుండాలనిపిస్తుంది...

వాళ్ళ సుఖసంతోషాల్లో భాగమవ్వాలనే ఆశతో కాదు, 

బాధల్లో అవసరమైతే, అందుబాటులో ఉండటానికి బతికుండాలనిపిస్తుంది...

వాళ్ళ సంబరాలన్నింటికీ సాక్షమవ్వాలనే అపేక్షతో కాదు, 

కష్టమొస్తే, కలిసుండటానికి, కన్నీళ్ళు తుడవడానికి బతికుండాలనిపిస్తుంది... 

పడిలేస్తుంటేనే, పరిగెత్తడం నేర్చుకుంటారని తెలుసు,

కానీ వాళ్ళు పరిగెత్తిన ప్రతిసారీ, 

మన గుండెవేగం కాస్త పెరుగుతుంటుంది...

కష్టాలొస్తేనే, జీవితంలో కాస్త కఠినపడతారని తెలుసు, 

కానీ వాళ్ళ కన్నీళ్ళు చూసిన ప్రతిసారీ, 

మన కడుపులో కొంచెం కలతేస్తుంటుంది...

వాళ్ళు పడ్డప్పుడు ఓదార్చగానే,  

"ఈ పాఠమూ మంచికేలే" అనిపిస్తుంది, 

కానీ, మళ్ళీ పడ్డప్పుడు మనముండమనే, 

ఊహ తట్టుకోలేక బతికుండాలనిపిస్తుంది...

వాళ్ళకు వచ్చిన కష్టం పోగానే, 

"కాస్త నేర్చుకున్నారులే" అనిపిస్తుంది,  

కానీ, కష్టాలన్నిటికీ పక్కనుండలేమనే, 

నిజాన్ని ఒప్పుకోలేక బతికుండాలనిపిస్తుంది...

వ్యసనాలకి దూరంగా ఉండి, ఆరోగ్యంగానే కనిపిస్తున్నా, 

ప్రయాణాల్లో వేగానికి వెళ్ళక, ఎంత జాగ్రత్తగా ఉంటున్నా, 

మన చేతిలో లేని కారణాలను కూడా దాటుకుని బతికుండాలనిపిస్తుంది...

మితంగా తినడం, ధ్యానంలో గడపటం లాంటివి ఎన్ని చేస్తున్నా,

వ్యాయామంతో, జీవితంలో కాస్త కాలాన్ని కొంటున్నట్టే అనిపిస్తున్నా,

అలవాట్లకి అందని ఆటుపోట్లని అడ్డుకుని మరీ బతికుండాలనిపిస్తుంది...

వరాలపైన వ్యామోహం లేదు, 

కానీ అనుకోని అనారోగ్యాల్లో, 

కాలం సహకారముంటే బాగుంటుందనిపిస్తుంది...

అమృతం తాగాలనే ఆశసలే లేదు, 

కానీ పరిస్థితి చేయిదాటినపుడు, 

కాస్త అదృష్టముంటే బాగుంటుందనిపిస్తుంది... 

చావునాపే చదువు, మనకు లేదని తెలుసు, 

కానీ పిల్లల క్షేమంకోసమైనా, బతికుండాలనిపిస్తుంది...

కాలచక్రానికి కన్నవాళ్ళూ బానిసలే అని తెలుసు,  

కానీ పిల్లల బతుక్కోసమైనా, బతికుండాలనిపిస్తుంది... 

ఇదీ స్వార్థమేనేమో, 

కానీ కాస్త స్వచ్ఛమైనదేమో అనిపిస్తుంది...

ఇదీ అత్యాశేనేమో, 

కానీ కొంచెం కల్మషంలేనిదేమో అనిపిస్తుంది...

గమనమెటువైపున్నా, 

గమ్యం మాత్రం, పిల్లల సంతోషమే అనిపిస్తుంది...

కష్టమెంతపడుతున్నా, 

కారణం మాత్రం, పిల్లల భవిష్యత్తే అనిపిస్తుంది...

కాలంతో మారనివీ కొన్నుంటాయ్, 

కన్నవాళ్ళు పిల్లలపై పడే తపనలాగా...

కళ్ళల్లో కనిపించనివీ కొన్నుంటాయ్,

నవ్వుల వెనక కన్నోళ్ళ భయాల్లాగా...

తల్లివేర్లలోంచి ప్రభవించేవే, కొమ్మలనే పిల్లలు, 

మన కన్నవాళ్ళ మనసులకి, ఇంచుమించు ప్రతిబింబాలు...    

పూలూ పండ్లతో కొమ్మలు ఆకర్షంగా ఉంటున్నా, 

మాసాలుమారి ఆకులన్ని రాలిపోయి బోసిపోయినా,  

గట్టిపడమంటూ తల్లివేరు, వాటిని ఋతువులకే వదిలేస్తుంది...

పెద్ద కష్టమొస్తే చూద్దామని, బతికుండిమరీ గమనిస్తుంటుంది...

ఈదరగాలులనే కష్టమొచ్చి, కొమ్మలపై పడుతుంటే, 

వేర్లు పెంచుకున్న పిల్లలను, విరిచేయాలని చూస్తుంటే,  

నేలనదిమిపట్టి మరీ, వేరు కొమ్మల పునాదిలా మారుతుంది...

గాలి సన్నగిల్లువరకు, కొమ్మలని హత్తుకునే ఉంటుంది... 

వేర్లకున్న అదృష్టం మనకుంటే, బాగుంటుందనిపిస్తుంది... 

వేర్లలా పిల్లల్ని కాపాడుకుంటూ, బతికుండాలనిపిస్తుంది...

— చిన్న