జీవన సూత్రాలు

క్షనానికో మలుపును చూపే విచిత్రమార్గం మన ఈ లోకం..

ఆ మార్గంలో ఓ రథమును నిలిపి సాగేదే నీ జీవన పయనం...

నీ దారిలోన ఎగుడుదిగుడులు,

ఎప్పటికి చదును కానివి, ఎన్నటికీ చెదిరిపోనివి...

పక్కవాడి జీవిత గమనం,

చదునుగానె కనిపిస్తుంది, సవ్యంగానే పయణిస్తుంది,

దూరమున్న కొండలు నునుపు,

అని మోసపోయి మన కన్నులు తెలుపు...

ఏ మలుపుందో, ఏమౌతుందో తెలియని నీ ఈ పయణంలోన,

ఏ మలుపున అది ఎటు వెలుతుందో ఎరుగని నీ ఈ ప్రస్థానం లోన....

దురాశ అనే దారిలొన నువు వెల్లబోకు ఓ వెర్రిమనవా,

నిరాశ నీకెదురౌతుందని తెలుసుకోర ఓ పిచ్చిమానవా...

కోపమనే కుంపటి చెంత వలబోకు ఓ వెర్రిమానవా,

ఆ కుంపటిలో కలిసిపోయి నువు కాలిపోకు ఓ పిచ్చిమానవా..

రాని దానికై పరుగు తీసి నువు అలసిపోకు ఓ వెర్రిమానవా,

ఎండమావిలో నీటిని వెతికి నువు మోసపోకు ఓ పిచ్చిమానవా...

ఈర్శాసూయల ఇంటిముందర నువు నడవబోకు ఓ వెర్రిమానవా,

ఆ గాలులు సోకి అప్పటి మొదలు నువు పతనమవకు ఓ పిచ్చిమానవా...

వెలితికుండలా ఒయలుపోయి నువు తొనకబోకు ఓ వెర్రిమానవా,

నిండుకుండ నీకెదురౌతుంది తిరిగిచూడు ఓ పిచ్చిమానవా...

నీతివిడిచి అవినూతితోన నువు ఉండబోఉ ఓ వెర్రిమానవా,

నీచమైన ఆ నూతిలోన పడి నువు నానిపోకు ఓ పిచ్చిమానవా...

నీ చుట్టూ ఎందరు ఉన్నా, చట్టాలే నీ చెంతన ఉన్నా,

బోగాలకు దరిగా ఉన్నా, నువు ఐశ్వర్యం ఒడిలో ఉన్నా...

ఓకానొక సమయంలోన, విధి వెలివేసిన గడియలలోన...

వాడిపోవు పువ్వులాగ నువు రాలిపోక తప్పదు...

నిను మోసిన మట్టిలోనె నువు కలవక తప్పదు...

ఈ బతికి ఉన్న కొన్నాల్లైనా సవ్యంగా బతకరా,

లేనిపోని ఆశలతో ప్రతి క్షణమూ చావకురా..

నువు చావుచెంత వాలేదాకా, ఆరోజు నిన్ను చేరేదాకా,

ఏరోజు నువ్వు ఆగిపోకు, చెడుదారిన చేరబోకు...

ఆరోజు నిన్ను చేరినాక, నువు ఈలోకం దాటినరోజు,

నీ పేరు ఇలన నిలిచుంటుంది, నీ  ప్రతిమ ముందు వెలుగుంటుంది...

నువ్వూ ఒంటరి వాడివే

నడి కడలిన కదులుతు ఉన్న, ఆ అందమైన నావపైన,

తనను నమ్మి పయణిస్తున్న ప్రయాణికులు ఎందరు ఉన్నా...

కడలి అంచు చేరేసరికి ఆ పడవ తోడు తానేలే,

తీరానికి చేరిన మనిషి ఓ అడుగు కూడ తోడు రాడులే...

మనుషులనే నమ్మి పాపం, సాయపడిన ఆ పిచ్చినావ...

అలలు అనే ఊయలపైన ఒంటరిదై చింతిస్తున్నా..

ఆ అలలు కూడ తోడు రావులే,

తనను తరిమేయక ఊరుకోవులే....

కాలమనే కడలిన వడిగా పయణించే ఓ పిచ్చి మానవా...

ఆ నావ తీరులాగే ఉన్న, నీ అందమైన జీవితమందు...

ఎవరితోడు ఎన్నాల్లున్నా, చివరితోడు నువ్వేరా...

నీ చెంపపైన కన్నీల్లున్నా నీ చంతచేర ఎవరు రారురా...

తీరమందు చేరినాక తిరిగిరారు ఎవ్వరైనా,

వెలుగులేని దారిలోన నీ తోడురాదు నీ నీడైనా...

ప్రతినిత్యం పరుగులు తీసే ప్రవాహమే, ఈ ప్రపంచమన్నది...

ప్రత్యేకత లేని మనిషికి పలకరింపు ఉండబోదులే...

కనికరమే లెక్కపెట్టక కదిలేదే కాలమన్నది,

వెనుకబడిన వారికోసం ఓ క్షణము కూడ ఆగబోదులే...

బంధాలకు బంధీవై నువు మధ్యలలో నిలిచిపోకురా..

గుర్తింపే వచ్చినరోజు అందరు నీ చెంతవాలురా..

ఆరోజును నువు చేరుతీరుగా,

నేటినుంచె పయనించుసోదరా...

తీరమెంత దూరానున్నా ఎప్పటికీ నువు అలసిపోకురా,

ఆ పయనమెంత కంగారైనా భయంతోన నువు ఆగిపోకురా...

ఒంటరిగా వచ్చిన నువ్వు,

ఒంటరిగా పోయే లోపే....

ఒక్కడిగా పోరాడు సోదరా,

అనుకున్నది సాధించు సోదరా...