ప్రకృతిలో నీతులు-2

అణువంతటి విత్తనాన మహా వృక్షముంటుంది,

అనువుగున్న నేలలోన నాటిచూడు తెలుస్తుంది...

అతి చిన్నదైన చినుకులోన పెను వరదే ఉంటుంది,

అవి ఒకటై కురుస్తుంటె నది సైతం పొర్లుతుంది...

అందని లక్ష్యం సైతం అందుబాటు అవుతుంది..

అలుపే రాదను యత్నం నిత్యం నువు చేస్తుంటే...

సర్వం వేడిని పెంచే సూర్యుడున్న ప్రతిచోటా,

చల్లని వెన్నెల పంచే చంద్రుడుంటాడని మరవకు..

చీకటి రాజ్యాన్నేలే రాత్రి ఉన్న ప్రతిరోజూ,

పున్నమి కాంతుల కాలం ముందుందని మరువకు...

కష్టం వారథి దాటిన నీ ఆగిపోని ప్రతి అడుగూ

విజయపు ద్వారం వైపుకు వెల్తుందని మరువకు..

నీడ రంగు నిషి రంగూ ఒకటే మన కంటికి,

అయినా అవి వెల్లలేవు ఒకటై ఏ చోటుకి..

హరివిల్లున దాగిఉన్న రంగులు ఏనాటికీ,

విడిపోవు కదా ఘర్జించే ఆ వరణుడి దాటికి...

అనుకూలతలున్నాయని అన్ని పనలు అవ్వవు,

అనుకున్నవి లేవు అని ప్రతి పనులూ ఆగవు...

గమ్యం లేదను నడక సాగలేదు ముందుకి,

ప్రతికష్టం పంపగలదు నిను అలవోకగ వెనుకకి...

గాయం వద్దను నడత సాధించలేదు ఎంతకీ..

కష్టం కౌగిలి లేందే చేరలేవు ఏ గెలుపుకి..

దారంతా కనపడదు ఏ వాహనాల కాంతికి,

కదిలి చూడు దరిచేరును గమ్యం నీ చెంతకి..

చివరి మెట్టు కనపడదు నీ తొలిడుగుల కళ్ళకి,

మెట్టు మెట్టు ఎక్కి చూడు అది మొక్కును నీ కాల్లకి...

కష్టం దాటిన వాడే విజయానికి ఆప్తుడు,

ఓటమి చూసినవాడే గెలుపుకు ప్రియమిత్రుడు...

సాహిత్యపు సాంగత్యం

కవిరాజులు ఏలినట్టి సీమలోన పుట్టాను,

మాతృభాష విలువ తెలుపు పాఠాలను చదివాను,

తెలుగులోని తియ్యదనపు రుచిని తెలుసుకున్నాను,

కవికులాన చేరి నేను కలము చేత పట్టాను,

సాహిత్యపు సాంగత్యము వరము ఎంత పెద్దదో,

కవిత రాయగానె కలుగుతున్న తృప్తి ఎంత గొప్పదో,

తల్లి లాంటి తెలుగు ఒడిన పవలించుటెంత భాగ్యమో,

గురువు లాంటి పదము జతగ పయనిచుటెంత పుణ్యమో,

తెలుసుకున్న క్షణమునుంచి ప్రీతి కాస్త పెరిగింది..

కవనమనే రవికిరణం నా జీవితాన చేరింది..

కవిగుణమే చూడగలదు ప్రకృతి అందాలను పూర్తిగా,

కవికలమే చెప్పగలదు ప్రతి తరుణాన్నీ గొప్పగా,

కవి ధోరణి కొత్తది, కవి ప్రతి కోణం వింతది,

కవి భావం పెద్దది, కవి వివరణ లోతైనది..

చేయలేదు ఏనాడు చందస్సుల తపస్సు,

నే వెల్లలేదు ఏరోజూ మేదస్సుల సదస్సు,

వేటూరి, సిరివెన్నెల అశీస్సుల ఉషస్సు,

ఉందనుకుని కదిలేదే నా ఏకలవ్య మనస్సు...

పలకగలుగు పదాలు, పరిమితిగా పంక్తులు,

పద్దతిగా ప్రాసలు, ప్రకృతితో పోలికలు...

కథకు ఉన్న చరిత్రలు, అందులోని పాత్రలు...

సరళంగా శీర్షికలు, స్పష్టంగా భావాలు,

ఇవే కదా ఒక కవితకు ప్రాణమిచ్చు అంశాలు,

వీటి కలయికేగ అందులోన దాగిఉన్న అందాలు..

కలముపట్టి తప్పటడుగు వేసిన ప్రతి రోజున,

శాస్త్రిగారి సాహిత్యం నను ప్రోత్సహించి నడపుగా...

పంక్తి వెంట ప్రాస రాక నే తపియించే క్షణమున,

వేటూరిగారి పాటలు నను సరిదిద్దును చక్కగా...

పదము పదము పేర్చుకుంటు కలము ముందుకెల్తుంటే,

నయనం నిద్రను మరచి మనసువెంట వస్తుంటే,

ఆకలి అన్నం విడిచి కవిత అర్థంకై చూస్తుంటే,

ప్రతి పోలికతో ప్రాస కలిసి భావం చిగురిస్తుంటే,

ఆ చిగురించిన కవిత ఇచ్చు తృప్తి చాలు మనసుకి...

ఈ తరిగిపోని ఆస్తి తెచ్చు పేరు చాలు ఈ జన్మకి...

---- చిన్న....