కాస్త సరదాకి మనం చిన్న పక్షి గూడు పడగొడితే...అది మనపైన పగ పెంచుకోదు, యుద్దానికి రాదు.... బాధగా ఒక చూపు చూసి.. ఈక ఈక పోగేసుకొని మరో గూడు కట్టుకుంటుంది....
మరో మనిషి దీన్ని పడకొట్టడులే అని నమ్మకంతో కాదు...
పడకొట్టినా, మల్లీ కట్టుకోగలిగే తన సామర్థ్యం పైన ఉన్న నమ్మకంతో...

కవిత రాయడం కష్టం

ద్వేశించే వారిని ఊహించుకుంటూ ,ప్రేమగా కవిత రాయడం కష్టం...
ఆనందమే లేని జీవితంలో బతుకుతూ కూడా నవ్వు గురించి కవిత రాయడం కష్టం...
బాదపెట్టే వారి బాగు గురించి అలోచిస్తూ కవిత రాయడం కష్టం...
నాది కాని దానిని ,నాదనుకొని కవిత రాయడం కష్టం...
లేనిదానిని అశ్వాదిస్తున్నట్లుగా కవిత రాయడం కష్టం...
నవ్వుతూ ఉన్న సమయంలో బాద గురించి కవిత రాయడం కష్టం...
ఏడుపంటేనే తెలీని వాల్లను ఏడిపించేలా కవిత రాయడం కష్టం...
కానీ........
ఇలాంటి అన్ని సందర్బాల్లో కవిత రాయడం అంటే నాకు చాలా ఇష్టం...


 మన మనసుకు నచ్చిన వాల్లు ,మనకు నచ్చని పనులు చేస్తుంటే వద్దు అని చెప్పలేక, వాల్లని వదులుకోలేక మన మనసు పడే వేదన మాటల్లో చెప్పలేనిది, చేతల్లో చూపించలేనిది కదా.....                              

ప్రతీదీ నాకు ఆదర్శమే

ఎప్పుడూ విడిపోయిన ఇద్దర్ని కలపడానికి తాపత్రయ పడే సూది నాకు ఆదర్శం...

తన మూలంగా లోకం ఆగిపోకూడదని రోజంతా వెలుగునిచ్చే సూర్యుడు నాకు ఆదర్శం...

తను కరిగిపోయినా పక్కవాల్లకు వెలుగునివ్వాలనుకునే కొవ్వొత్తి నాకు ఆదర్శం...

పడకొట్టినవాడిపైన పగపట్టకుండా, ఈక ఈక పోగేసుకుని మరో గూడు కట్టుకునే పక్షి నాకు ఆదర్శం...

తీరాన్ని సంద్రంగా మార్చాలని అనుక్షణం ప్రయత్నించే అలలు నాకు ఆదర్శం...

దూరం ఎంతైనా క్రంమం తప్పకుండా నడిచే చీమలు నాకు ఆదర్శం...

మొలకెత్తడం కోసం భూమిని సైతం చీల్చుకుని వచ్చే మొక్క నాకు ఆదర్శం...

ఎదురుగా ఏ అడ్డంకులున్నా లక్షం వైపే దూసుకెల్లే బాణం నాకు ఆదర్శం...

ఒక సారి అన్నం పెడితే చాలు ,జన్మంతా విశ్వాసంతో ఉండే సునకం నాకు ఆదర్శం...

జీవించేది కొంతకాలమే అయినా అనుక్షణం ఆనందంగా ఉండే సీతాకోకచిలుక నాకు ఆదర్శం...

తానెంత చిన్నదైనా ,తన వంతు భూదాహాన్ని తీర్చే చినుకు నాకు ఆదర్శం...

చుట్టూ చీకటే ఉన్నా,వెన్నెలను పంచే చందమామ నాకు ఆదర్శం...

అసాద్యమని తెలిసినా ఆకాశాన్ని అందుకోవాలని ప్రయత్నించే గాలిపటం నాకు ఆదర్శం...

ప్రత్యర్థి పెద్దదైనా సరే, ప్రయత్నించి కాసేపైనా సూర్యున్ని కప్పి ఉంచే మేఘం నాకు ఆదర్శం...

తానున్న పరిసరాల చుట్టూ పరిమలాలు నింపే పువ్వు నాకు ఆదర్శం...

వేడినంతా తానే తీసుకుని, మనకు మాత్రం చల్లని నీడనిచ్చే చెట్టు నాకు ఆదర్శం...

ప్రతిదానిలోనూ మంచిని మాత్రమే గ్రహించాలని చెప్తూ పాలనీటి మిశ్రమమంలో పాలని మాత్రమే తాగే హంస నాకు ఆదర్శం...

ఇలాంటి ఆదర్శ లక్షణాలు ఎన్నో ఉన్న మా అమ్మ నాకు ఆదర్శం...

తన బిడ్డలకోసం తనజీవితాన్నే దారబోస్తున్న ప్రతి అమ్మకీ నా ఈ కవిత అంకితం....

                                                           

మొదట అందంగా, తర్వాత ఆనందంగా, ఆతర్వాత అందవికారంగా, అనిపించే ఒక కల్పనే ఈనాటి మన ప్రపంచం లో కనిపించే ప్రేమ.... 
ఆనందమైనా, ఆటంకాలైనా అన్నివేలలా మనమే తమ ప్రపంచంగా జీవించేదే మన కన్నవాల్ల ప్రేమ.... feel it .... and think about it.......