ప్రకృతీ పాఠశాలే...

తప్పటడుగులేసి మరీ, నడక నేర్చుకున్న పిల్లలం,
పొరపాట్లు నేర్పు పాఠాలకు, ఎప్పటికీ పాఠకులం... 

తప్పులనే చేసిమరీ, ఒప్పు తెలుసుకునే మనుషులం, 
గతము అనే గురువుతోన, మమేకమైన శిష్యులం... 

పద్దతిగా గమనిస్తే, ప్రకృతి ఓ పాఠశాల,
ప్రతిప్రశ్నకు బదులిచ్చే, చక్కని గ్రంథాలమాల...

సమయపాలన నీ సమస్యైతే, సూర్యుడు ఒక ఉదాహరణ,
వెలుగివ్వాలను లక్ష్యమే, ఆ గుణముకు ఒక ప్రేరణ...

సుఖధుఃఖాలే నీ ప్రశ్నలైతే, అడవుల్ని అడుగు వివరణ,  
ఋతువులెన్ని మారినా, అవి నిట్టూర్చి నేలరాలునా??

ఓటమి నిను కలిచేస్తే, కెరటాలను గమనించు,
పడి లేస్తేనే తమ అందమని, కాస్తైనా గ్రహించు...

నీ రూపము నచ్చకుంటె, గాలి స్థితిని ఊహించు,
ఏ ఆకారం లేకున్నా, తన ప్రాముఖ్యతనే గుర్తించు...

తన వేర్లే పునాదిగా, పైకెదిగిన ప్రతి వృక్షము,
మన మదిలో ఉండాల్సిన, ఆత్మవిశ్వాసానికి సాక్షము...

ప్రతి తప్పును వీక్షిస్తూ, క్షమిస్తున్న అంతరిక్షము,
విశ్వానికి పెద్దగా, అది మన అందరి పక్షము...

నిశిలోని శశిని చింతించకంటు, రవి వెలుగు పంపినాడు,
గగనాన ఉన్న తన తోటి మిత్రుడికి, తోడు నిలిచినాడు,

బలవంతుల అసలుబలం, బలహీనులనూ గెలిపిస్తేనే,
ఒకసంఘంలో ఉన్నోల్లము, ఒకరికొకరుగ కలిసుంటేనే...

నేర్చుకునే మనసుంటే, మనిషి ఎన్నటికీ విధ్యార్థే,
మెరుగవ్వాలని అనుకుంటే, తనకు తానెపుడూ ప్రత్యర్థే...

కరోనా కష్టాలు క్లుప్తంగా...

అరోగ్యం ఆసుపత్రిపాలు,

మనశ్శాంతి మహమ్మారిపాలు, 

అభివృద్ధి లాక్ డౌన్లపాలు,

వేల జీవితాలు వీధిపాలు,

ఈ ఏడాదిక ఇంతే కాబోలు...

ఇది కొన్నాళ్ళే అన్నమాట అబద్ధం, 

మనలో భాగమనడమే హేతుబద్ధం,

చేసే ప్రతీ ప్రయాణం ఒక యుద్ధం, 

మన జీవనమే సహజానికి విరుద్ధం... 

అయినోళ్ళూ ఆరడుగుల దూరానే, 

అందరికీ లోలోపల భయాలే, 

విశ్వమంతా భాషలేని వేదనలే, 

వైధ్యులంతా బాధ్యతైన సైనికులే...

అగ్రరాజ్యాలూ అమ్మో అనాల్సిందే, 

ఆపలేక అంకెల్లో కలవాల్సిందే...

ఆశగా అన్ని దేశాల్నీ చూడాల్సిందే, 

అరోగ్యాన్నీ రాజకీయం చెయ్యాల్సిందే...

మన జనాలకు ధైర్యమెక్కువ, 

ఈ జాడ్యానికి దూకుడెక్కువ..

మనిషి మంచి మాటలు వినడు,

మహమ్మారి మందుల మాట వినదు...

మనది మూర్ఖత్వం, 

వ్యాధిది కౄరత్వం,

అసలు నాయకుల అలసత్వం,

ఇక అంటువ్యాధిదే నాయకత్వం...