ఇది అమ్మకు అంకితం

ఇది అమ్మకు అంకితం

నిజమైన ప్రేమకి నాయకత్వం, 

నిస్వార్థానికి దృఢమైన నేతృత్వం,

కవిత్వాలకూ అందని దైవత్వం,

మానవత్వానికే మూలం మీ మాతృత్వం...

ప్రేమొకటే మీకు తెలిసిన మార్గం,

శత్రువుల ఊసే లేనిది మీ వర్గం... 

వేల ఆలయాల నిలయం మీ దుర్గం,

అమ్మఒడే మాకు తెలిసిన ఏకైక స్వర్గం...

ఔదార్యంలో మహారాణివి, నింగికి మనురూపానివి,

ఓపికకే ఔన్నత్యానివి, మన నేలతల్లి చెల్లెలివి...

రాజులైన ప్రజలైనా, అమ్మ కడుపులోంచె పుడతారు,

దనుజుడైన దేవుడైనా, తమ తల్లిని పూజిస్తారు...

మచ్చలేని జాతి మీది, లోని కరుణే మీ ఆకారం,

మరువలేని ఖ్యాతి మీది, ఓ వరమే మీ మమకారం...

కన్నీళ్ళ కడలిలో ఉన్నా, పిల్లల కడుపునింపేకే చూస్తారు,

అణువణువూ అలసినా, మాకై తపనపడుతూనే ఉంటారు...

చరిత ఎంత గొప్పదైన, తల్లి గర్భానే మొదలవ్వాలి,

భవిత ఎంత దివ్యమైన, అమ్మ ఒడి నుండే ఎదగాలి...

విలక్షణ పాత్రల మిలితం, ప్రతినిత్యం నీ ప్రయాణం,

రక్షణ, సులక్షణ భరితం, నీ లాలనలో మా జీవనం...

అక్షయపాత్రవి తల్లీ, నువు ఆప్యాయత విషయాన,

అక్షరాలు కరువయ్యాయి, నిను పొగిడే ప్రయత్నాన...

తూర్పు తల్లి ప్రసవిస్తేనే, సూర్యుడు ప్రభవిస్తాడు,

తనఒడిలో ఉన్నంతవరకు, వేడిని చూపించబోడు...

తల్లి అనుమతితో బయలుదేరి, విధిని నిర్వహిస్తాడు,

పడమరగా పయనించి, తిరిగి తల్లిఒడికి చేరతాడు...

తల్లివేరు తోడులేందె విత్తు వృక్షంగా ఎదగలేదు,

పుడమితల్లి ఓర్పుతోనె వేరు భూపొరల్లోకి చేరగలదు...

కడలితల్లి కాదంటే జలచరులు అడుగు కదపలేవు,

వానతల్లి మొండికేస్తె కడకు కడలైనా ఎండగలదు...

తల్లుల ప్రేమతోన పెరిగేదే, ఈ అవధిలేని ప్రకృతి,

తల్లితోడు ఉంది కనుకనే, తనది అందమైన ఆకృతి...

రాక్షసుడే రచించినా, నిన్ను పొగుడుతూనె రాస్తాడు,

కారణజన్ముడు సైతం, నీ కరుణని కీర్తిస్తాడు...

వేల గర్భగుడుల సమానం, తల్లీ మీ గర్భము,

ప్రతివారూ పొగిడినా, మిము చేరదు గర్వము...

 

తల్లీ నీ దాతృత్వం, విశ్వమంతటికీ ఆధారం,

అమ్మా నీ మాతృత్వం, మానవతకె మణిహారం...

మీ కరుణకి కరిగిపోని మనసేదీ ఉండదు,

మీ కథలకు కదలలేని కలమేదీ పుట్టదు...

నేడు నా కలమూ మీ ప్రేమకి కవితార్చన చేయనీ,

ప్రతి పంక్తిలోని పదపదమూ పావనమై పులకించనీ...

చిగురించిన ప్రతి భావము, మీకు మకుటంగా మారనీ,

ప్రాసలన్ని పరవశించి, మీ పాదాలను పూజించనీ...

Written By

చిన్న

కేవలం మా అమ్మకే కాదు,

ఇది "అమ్మ" కు అంకితం..

గురుశిష్యులు - జ్ఞానం

మన ప్రతి ప్రశ్ననీ ఆలకించే శ్రోత,

జ్ఞానమనే సంపదని ప్రసాదించే దాత,

సాక్ష్యాత్తు సరస్వతీదేవికే ఒక దూత,

పరోక్షంగా గురువు ప్రపంచానికే నిర్మాత… 

 

నిజమైన గురువు ఒక నిత్యవిధ్యార్థి,

ప్రభలిన అజ్ఞానానికి అసలైన ప్రత్యర్థి...

కావ్యాలకే అందనిది తన కీర్తి,

తను లేని ప్రపంచమే అసంపూర్తి...

 

ఎంత త్రవ్వినా తరగని నిధి,

మేధావుల మేధస్సుకి పునాది…

అజ్ఞానానికీ జ్ఞానానికీ మధ్య విలువైన వారధి,

గురువు మెరుగైన సమాజానికి ఒక రథసారధి...

 

వారి వచనం, మనకు జీవనం,

వారి జ్ఞానం, మనకు తోరణం…

మన వినయం, వారికి వేతనం,

మన విజయం, వారికి ఉత్సవం...

 

నేటి యాజమాన్యాలు విద్యని వ్యాపారంగా చేస్తుంటే,

మన విద్యార్థులు చదువుల్ని వస్తువుల్లా కొంటున్నారు...

 

డబ్బుతో కొన్న పట్టాలు జ్ఞానాన్నే వెక్కిరిస్తుంటే,

సమాజంలో ఆ పట్టబద్రుల్ని సత్కరిస్తున్నారు...

సాధనం కన్నా ధనంతోనే పనులు జరిగిపోతుంటే,

విద్యార్థులు గురువు విలువనే విస్మరిస్తున్నారు...

 

విద్యాసంస్థల ఆస్థులు రోజురోజుకు రెట్టింపౌతుంటే,

ఉపాధ్యాయులు వేతనాల్లేక రోడ్డున పడుతున్నారు...

విలువల్ని జ్ఞానంగా గుర్తించేవారు కరువౌతుంటే,

గురువుల్ని మనసారా గౌరవించేవారు క్షీణిస్తున్నారు...

 

పురాణాలు గురువుల్ని దైవంగా పూజించమంటుంటే,

మనం నమస్కరించడానికే నామోషీ పడుతున్నాం...

వేదాలు వారికి కన్నవాళ్ల తర్వాతి స్థానాన్నివ్వమంటుంటే,

వాస్తవానికి మనం వారిని మనసులోనే నిలుపుకోలేకున్నాం...

 

సంద్రం మేఘానికి తన నీటిని ఆవిరిగా ధారబోసిందని,

మేఘం వర్షించి మరీ గురువుని దర్శించుకుంటుంది...

నక్షత్రాలు సూర్యుడికి ప్రకాశించడాన్నే నేర్పించాయని,

భానుడు ప్రతిరోజూ అస్తమించిమరీ నమస్కరిస్తాడు...

 

గురువు సమయాన్ని గౌరవించి, వేతనంగా ఇస్తున్నా,

వారిచ్చే జ్ఞానానికైతే వెలకట్టి ఋణం తీర్చుకోలేం...

శిష్యులు సంపాదనలో, గురువునే మించిపోతున్నా,

వారిచ్చిన సంస్కారానికైతే, మూల్యం చెల్లించుకోలేం...

 

సంస్కారంగల సాంకేతికత, సంఘం శుద్ధికి అవసరం,

విలువలుగల విజ్ఞానం, దేశ అభివృద్ధికి అనివార్యం...

 

విద్య వెలతో కాదు, వినయంతో సిద్ధిస్తుందని తెలుసుందాం,

గురువుల దెగ్గర, గర్వంతో కాక గౌరవంతో నడుచుకుందాం...

సరైన గురువుదెగ్గర శిష్యరికం, అదృష్టంగా భావిద్దాం,

ఆ గురువిచ్చే దండననైనా, ఆనందంగా బరిద్దాం...

వికలాంగుల మనోగతం(తమ మాటల్లో...)

దేశ మనుగడకే మూలమైన, సమాజాన సామాన్యులారా...

ప్రజల పాలనలో లీనమైన, సర్కారీ సామంతులారా...

ఈ వికలాంగుల కథకి కాస్త, సమయాన్నే ఇవ్వగలరా???

నేడు సానుభూతితోన కాకుండా, శ్రద్ధతోన వినగలరా???

 

అంగవైకల్యం మా జీవితాన, పుట్టుకతో వచ్చినా,

మా జీవన గమనంలో, పరిస్థితులె తెచ్చినా,

ఆ భగవంతుడి ఆజ్ఞకి, ఏనాడో తలవంచాము...

మా భౌతికలోపాలని, మనసారా స్వీకరించాము...

 

మనము మార్చలేని విషయాలకు, కన్నీల్లూ కొన్నాళ్ళే,

మనకున్నదె వరమనుకుంటే, ఊరంతా ఉన్నోళ్ళే...

 

నిజముని జీర్ణించుకుని, నడకను సరికొత్తగ సాగించాము,

ఎదురయ్యే సమస్యలకు, సాధనతొ సమాధానమిచ్చాము...

 

ప్రకృతి మా పరిస్థితికి, మార్గం ఏదోలా చూపుతుంది,

ప్రభుత్వ ప్రతి కట్టడమే, ఒక పరీక్షలా ఎదురౌతుంది... 

 

ప్రతి వందలోన పదిమంది, భౌతికలోపాలతొ ఉన్నాము,

పలురకాల అవరోధాలతొ, నిత్యం యుద్ధం చేస్తున్నాము...

 

బస్సు నుంచి మొదలుకొని, బ్యాంకుల ద్వారాలవరకు,

పైవంతెన మొదలుకొని, రోడ్ల పక్కనున్న మార్గాలవరకు,

ప్రతి సదుపాయం ఒక సవాలుగా, ఎత్తులోన కనిపిస్తుంది...

ఈ పోటీ ప్రపంచాన, మమ్ము తొలి అడుగునె తోసేస్తుంది...

 

ఈ దేశంలో ప్రతి నిర్మాణం, మెట్లతోనె మొదలౌతుంది,

మాలాంటి మనుషులందరిని, వాకిట్లోనే వెలివేస్తుంది...

 

పొరుగు దేశాల్లో కట్టడాలు, మాలాంటి వాళ్ళ నేస్తాలు,

అవస్థ పడిన ప్రతిసారీ, మాకు అందించే హస్తాలు...

అక్కడ మెట్లుఉన్న ప్రతిచోటా, మాకుకూడ దారుంటుంది,

సమాజాన అన్నిటిలో, మాకు సహజంగా చోటుంటుంది...

 

మన భారత దేశంలో, ప్రతిదానికి పన్నుంటుంది,

పన్నుచేరి ప్రతివస్తువును, ఇంకాస్త ప్రియము చేస్తుంది...

 

దేశం ఏదైనా, మనిషికి కాల్లునందుకు పన్నుంటుందా??

ప్రపంచాన ఎక్కడైన, నడక దినదినమూ ప్రియమౌతుందా??

మావరకు కాల్లంటే, మము నడిపించే వీల్ చైర్లు కాదా???

మా నడకకు పన్నేస్తుంటే, అది కాస్తైనా అన్యాయమవదా???

 

వృద్ధి చెందుతున్న దేశమంటె, ఊకొడుతూనే ఉన్నాము,

మార్పు అతిత్వరలో రావాలని, ఆశతోన చూస్తున్నాము...

 

తోటివారు కదిలిపోయి, మమ్ముచూసి జాలిపడతారు,

వీలైన చోట ప్రతిసారీ, ముందుకొచ్చి సాయపడతారు...

 

సమాజమా మీ సానుభూతి, స్వచ్ఛము అని నమ్ముతాము,

కానీ, దాన్ని స్వీకరించి మేము, ముందుకైతె నడవలేము...

 

సానుభూతికి బదులుగా, ఒక సహకారం చెయ్యండి,

మాపైన ఉన్న అభిప్రాయాలను, మొత్తంగా మార్చుకోండి...

మా లోపాలను చూడకుండ, మీ లోకంలో కలుపుకోండి,

మీ అందరిలా మేము కూడ, సమర్థులమని నమ్మండి...

 

మా అడుగులు తడబడినా, లోన ఆత్మవిశ్వాసం తగ్గదు,

నడక నిదానంగ సాగినా, లక్ష్యం ఒడి చేరుదాక ఆగదు...

 

మా పూర్వ జన్మ పాపాలకి, ఈ లోపం ఒక ప్రతిఫలమని,

మా కన్నవాళ్ళ కర్మలకు, పెద్ద శిక్షే మా పుట్టుక అని,

స్వచ్ఛమైన మీ మనసుని మలినాలతొ నింపకండి,

ఆ భగవంతుని సృష్టిలో అన్నీ భాగం అని నమ్మండి...

 

ఈ లోపాలను శాపాలుగ, మేమెముడూ అనుకోము,

కలల ఛేదనలో లీనమై, ఇది లోపమనే మరిచాము...

 

అంధుడైన ప్రతివాడూ, కళ్ళు కావాలని కోరుకోడు,

అంధకారాన్నీ ఎదుర్కునే, సామర్థ్యంకై శ్రమపడతాడు...

 

కాల్లులేని ప్రతిమనిషీ, కుమిలిపోయి కూర్చోడు,

నరనరాన్ని కదిలించి, అనుకున్నది సాధిస్తాడు...

 

చదువులైన ఆటలైన, అందరికీ సాధ్యమే,

ఆ అందరిలో మేముకూడ, ఎప్పటికీ భాగమే...

 

అంగవైకల్యం అవరోధంగా, మాకెపుడూ అనిపించదు,

ఎదురీదలేని సంద్రంలా, ఈ లోకం కనిపించదు...

దృడసంకల్పం మా మనసును, ఎన్నటికీ వీడదు,

ఇబ్బందులు వేలున్నా, అవి మా లక్ష్యాలకు తెలియదు...

 

సెలయేటిలోని సవ్వడులు, నదిన ప్రతిదినమూ లేకున్నా,

జలపాతమంత అందంగా, నది నడకలు సాగకున్నా,

నది ఏనాడూ నీరసించి, తన ప్రయాణాన్ని ఆపదు,

సంద్రమనే గమ్యానికి, సగర్వంగ చేరుకోక మానదు...

 

జలపాతము నదిని చూసి, సానుభూతి చూపదు,

మనమంతా ఒకటేనని, నదిలో కలిసిపోక మానదు…

 

లోకం అందరికీ ఒకలాగే, ఎన్నటికీ ఉండదు,

వ్యక్తికి ఒక రకముగా, తాను ఎదురవ్వక మానదు...

కష్టాలకు కరిగిపోయి, కాలం నెమ్మదిగా గడవదు,

కారణాలు ఎన్నున్నా, ఓ క్షణమైనా నిలవదు...

 

ఒక ఇద్రియాన్ని కోల్పోయి, ఇబ్బందులు పెరిగినా,

క్షణకాలంలో ప్రపంచము, సరికొత్తగ ఎదురౌతున్నా,

అడుగడుగున తడబడినా, నీరసించి నిలబడము...

ప్రాణం ఉన్నంతవరకు, మా ప్రయాణాన్ని ఆపము...

 

ఇట్లు,

మీలోని కొన్ని కోట్ల వికలాంగులం...

 

Written by

చిన్న…

కన్నవాళ్ళ ప్రవర్తన - పిల్లలపై ప్రభావం

అనగనగా ఊరిలోన అందమైన ప్రేమికులు,

వారివరకు ఆ ఇరువురు కాబోయే దంపతులు...

ప్రేమతోన మొదలైనా, పెద్దల ఆశీస్సులు పొందారు,

ఏనాటికి విడిపోమని, మనువున ప్రమాణాలు చేశారు...

పద్దతిగా మసలుకొంటు పయనం సాగించారు,

ఒకరినొకరు తెలుసుకొంటు ఒద్దికగా మెలిగారు...

అన్యోన్యతకే అద్దంలా అందరికీ కనిపించారు,

దాంపత్యానికి ఎప్పటికీ ఆదర్శం అనిపించారు...

చిరు నవ్వుల వాసంతం, అన్ని కాలాలూ నిలిచింది,

వారి జీవితాన ఆనందం, అందరినీ అలరించింది...

తమ ప్రేమకు సాక్ష్యంగా, సతానం కలిగింది,

పసికందుకు రక్షణగా, కన్నప్రేమ చేరింది...

అమ్మనాన్న మురిసిపోయి, నవ్వుల్లో మునిగారు,

పిల్లాడితో ఆడుకుంటు, కాలాన్నే మరిచారు...

రోజులు శరవేగంగా మాసాలై గడిచాయి,

అదనంగా ఎన్నెన్నో బాధ్యతలను పెంచాయి...

ఏ పాడుగాలి సోకిందో, జీవితాలు మారసాగాయి,

ఏ పెనుబూతం ప్రభలిందో, వాదనలే పెరిగాయి...

గదిలో ఏం జరిగిందో, ఎన్నో గాయాలను నిలిపింది,

మదిలో ఏం మెదిలిందో, వారి పట్టుదలను పెంచింది...

నమ్మకాన్ని నెమ్మదిగా అనుమానం ఆవహించింది,

అన్యోన్యత శూన్యమై, అది అపార్థంగ మారింది...

పలుకుల్లో ప్రేమ తగ్గి, అరుపులుగా మారాయి,

నలుదిక్కులు నిందలై, ఇళ్ళంతా మోగాయి...

అరుపులన్ని అలసిపోయి, మౌనాలుగ మిగిలాయి,

మాటలన్ని మూగబోయి, దూరాలే పెరిగాయి...

అందమైన అనుబంధం, అంధకారమయ్యింది,

పిల్లవాడి భవిష్యత్తు, ప్రశ్నార్థకమయ్యింది...

పంతమేమొ పెరిగిపోయి, పిల్లాడిని చేరింది,

ఒకరి ప్రేమ ఇంకొకరిని, దూరంగా నిలిపింది...

నాన్న ముద్దు చేస్తుంటే, అమ్మ అటువైపుకు వెళ్ళదు,

అమ్మ ఆప్యాయత చూపిస్తే, నాన్న ప్రేమ నిలవదు...

పసివాడే పలుకునేర్చి, చిరు ప్రశ్నలనే అడిగాడు,

పిల్లాడికి ఎందుకంటు, నాన్న దూరంగా నడిచాడు...

వత్సరాలు గడిచాయి, వడిగా వయసును పెంచేశాయి,

గుండెలు రాల్లయ్యాయి, కలిసే ఆశను తుడిచేశాయి...

నాన్న సాంగత్యం స్వచ్ఛమే, కానీ అమ్మకు విలువివ్వదు,

అమ్మ ప్రేమ అమితమే, కానీ నాన్నను రానివ్వదు...

పిల్లవాడు నిదానంగ, నిజమును గుర్తించాడు,

ఎవ్వరినీ మార్చలేక, లోన కుమిలిపోయాడు...

పాఠశాల ఆవరణంలో, ఎన్నో కుటుంబాలను చూస్తాడు,

తనవాళ్ళు కలిసి రారని, గుర్తొచ్చి దిగులు పడతాడు...

స్నేహితులు అడుగు ప్రశ్నలకు, సమాధానముండదు,

సర్దుకుపోదామన్నా, మనసేమో మాట వినదు...

చదువులోన ఏకాగ్రత, నిత్యం సన్నగిల్లుతుంటుంది

ఆటల్లో ఆత్మవిశ్వాసం, అచంచలమౌతుంటుంది...

జీవితాన ప్రతి ఆనందం, తన విలువను కోల్పోతుంది,

శోకమేమొ అలవోకగా, రెట్టింపై రగిలిస్తుంది...

నాన్న సమాధానమివ్వడని, నాన్నమ్మని నిలదీస్తాడు,

జారిన కన్నీరు తుడిచి, చివరకు తానే ఓదారుస్తాడు...

అమ్మనాన్న పెళ్ళి జ్ఞాపకాలు, అపుడపుడూ చూస్తాడు,

ఆ అన్యోన్యత ఏమైందని, దేవుళ్ళని నిలదీస్తాడు...

ఏ పాపం చేశాడని, ఈ పిల్లవాడికీ శోకం???

ఎవరిని బాధించాడని, కల్లోలమైంది తన లోకం...

కన్నవాళ్ళ కర్మలకు, బిడ్డల భవిష్యత్తు బలి అవ్వాలా?

పెద్దవాళ్ళ పంతాలకు, మూల్యం పిల్లలు చెల్లించాలా???

బంధం బలహీనం అయ్యిందని, మీ బాధ్యతనే మరవాలా?

మీ తప్పుల బరువులను, ఈ పసిమనసులు మోయాలా?

విధిరాత పెట్టు పరీక్షలు, వింతగానె ఉంటాయి,

మనము ధర్మాన్నే విస్మరిస్తె, అవి అంతం కానంటాయి...

ప్రతి దాంపత్యపు ధర్మము, తమ సంతానం సంతోషమే,

తొలి అడుగుల్లో తోడుంటూ, విలువలు నేర్పించడమే...

ప్రతి పిల్లవాడి అసలు ఆస్థి, అమ్మనాన్న అన్యోన్యతే,

ప్రతి కష్టంలో తోడుండేది, ఆ కన్నవాళ్ళ ఆప్యాయతే...

ప్రతిదినమూ దినకరుడు, కాంతిని జాబిల్లికి పంచుతాడు,

పరవశంతో ఆ జాబిల్లి, తన చలువని తిరిగిస్తుంది...

భానుడి ఒళ్ళంతా వేడున్నా, తన ప్రతాపాన్ని చూపడు,

చంద్రుడు రాత్రికి రాజే అయినా, దాడిచేయ తలచడు...

సూర్యుడు పంతానికెళ్ళి, తన కాంతిని ప్రసరించకున్నా,

చంద్రుడు చాదస్తముతో, తన చలువను అందించకున్నా,

ఈ సృష్టి అనే సంతానం, సతమతమై పోతుంది...

సర్వం నిర్వీర్యమై, మానవ మనుగడె నశిస్తుంది...