కార్పోరేట్ ఆసుపత్రులు

మన అనారోగ్యమే వాళ్ళ అవకాశం, 

మన ఆవేదన వారి ఆశల అవశేషం...

మన అప్పులు వాళ్ళకి ఆదాయాలు, 

మన ఏడుపులు అందులోని అంకెలు...

వాళ్ల రేట్లు మన స్థోమతకి ఎన్నో రెట్లు, 

మన బతుకులే వాళ్ళ బాలెన్స్ షీట్లు...

వైద్యం మనకు కనీస అవసరం, 

వాళ్ళకేమో అది కొండంత వ్యాపారం...

వాళ్ళు మాత్రమే చెయ్యగలిగే సర్జరీలు,

మన మధ్యతరగతులు కోరని లగ్జరీలు... 

వాళ్ళకి ఖర్చుపై ఉన్నంత క్లారిటీ, 

మనవాళ్ళ కండిషన్ పై ఉండదు...

వాళ్ళ ఇస్త్రీ వైట్ కోట్లలో ఉన్న సింప్లిసిటీ, 

మన చెమట నోట్ల ముడతలకి అర్థమూ కాదు...

నాట్యం

అంతరంగమున ప్రభవించిన అభినయం,
స్పందించిన సర్వాంగముల సమన్వయం,
తనువుతోన మనువాడిన కళాహృదయం,
నేత్రాలకు అమితమైన నృత్యోదయం...

సంగీత సాహిత్య సమ్మేళనం,
అది నాట్యంతొ జతకలిసి సమ్మోహనం...
నయనాలు బానిసై మెరిసే గుణం, 
అది నాట్యంతొ నిలువెత్తు నిదర్శనం...

మనసంత వైభవం, 
తనువంత తాండవం, 
కదలికలు వేలైనా, లోనేమొ స్తిమితమే...

విన్యాస వీక్షణం, 
అభ్యాస లక్షణం,
కనువిందు చేస్తున్నా, అది ఓవిధమైన ధ్యానమే...

నాట్యం శివుడితోన సంభాషణ, 
నాట్యం నటరాజుకు ఆరాధన, 
నాట్యం కళాశిఖర అధిరోహణ,
నాట్యం సంస్కృతికే ఒక ముద్రణ...

చిత్రము

ప్రతి చిత్రపఠముకూ పుట్టుకలు రెండు...
తనలోన కవనాలు అలరారుతుండు...

చిత్రకుడి తలపులో తొలిసారి పుట్టి,
తన కళలమనసునే కదిలించుతుంది…
సరికొత్త కోణాన్ని ప్రతిదాన్ని మీటి,
సరిలేని చిత్రమై ప్రభవించుతుంది...

కవితలని క్లుప్తంగా చెప్పేది చిత్రము,
గానాన్ని మౌనంగా పాడేది చిత్రము...

నిజ జీవితాలకి నీడలీ చిత్రాలు,
కనలేని కోణాన్ని చూపించు నేత్రాలు...
ఊహలకె ఊపిరిని అందించు మంత్రాలు,
గురుతులను గొప్పగా బంధించు సూత్రాలు...

కరోనా చేసిన విలయం

పరదేశంలో సూక్ష్మజీవి, కొత్తదొకటి పుట్టింది, 
మనిషి ఉసురు తీసిమరీ, ఊపిరినే పోసుకుంది...
శాస్త్రజ్ఞుల సమక్షాన, నామకరణము జరిగింది,
కరోనాగ అవతరించి, అడుగు ముందుకేసింది...

సాధారణ వ్యాధిగానే, తొలిరోజుల్లో అనిపించి, 
వార్తావస్తువు లాగే, ప్రతిదేశానికి కనిపించి, 
చాపకింద నీరులా, అందరికీ వ్యాపించింది...
అవలీలగ వందల్లో, ప్రాణాలను తీసుకుంది...

వూహాన్ నగరంలోన, ఉప్పెననే సృష్టించి, 
చైనాలో ఉదృతిని, ఉదాహరణగ చూపించి, 
దేశాలకు దశలుగా, పాకుకుంటు పోయింది...
దర్జాగా దారుణాన్ని, చేసుకుంటు సాగింది...

ప్రభుత్వాలు ఆపలేక, అలసటపడిపోయాయి, 
పరిష్కారాన్నే చూపలేక, ఆకాశం చూశాయి...

పదిరోజుల్లో బాధితులు, లక్షలు అయిపోయారు,
వేలల్లో వృద్ధులు, మరణాన్ని చేరుకున్నారు...  

అంతటితో ఆగలేదు, ఈ మహమ్మారి లీలలు, 
ఏ మందులకీ లొంగలేదు, ఈ అంటువ్యాధి లక్షణాలు...
ఏ మేధావికి అందలేదు, దీన్ని అరికట్టే మార్గాలు,
ఎంతటికీ తగ్గలేదు, ఈ పెరుగుతున్న గణాంకాలు...

వైధ్యానికి ప్రసిద్ధిగా, వర్దిల్లిన దేశాలూ,
జ్ఞానానికి గ్రంధాలని, గర్వపడే రాజ్యాలూ, 
సూక్ష్మజీవి దాటికి, అవి సతమతమైపోయాయి...
సర్వం నిర్వీర్యమై, ఉత్త సంఖ్యలుగా మిగిలాయి...

రోజులు పెరిగే కొద్దీ, రాక్షసంగ మారింది, 
భూలోకం బాధలతో, దద్దరిల్లి పోయింది...   

లక్షల్లో బాధితులు, ప్రతిరోజూ పెరుగుతుంటే, 
వేలల్లో పీడితులు, ప్రతిదేశంలో మరణిస్తుంటే, 
వందల్లో వ్యాపారాలు, అమాంతంగ మూతపడుతుంటే, 
కోట్లల్లో ఉద్యోగులు, తమ పనులను కోల్పోతుంటే, 
కొందరేమొ బాధలతో, పోరాటం చేస్తున్నారు...
ఇంకొందరు భయంతో, ప్రపంచాన్ని చూస్తున్నారు...

వైధ్యరంగంతో మొదలుపెట్టి, చావుదెబ్బ కొట్టింది, 
ప్రతిరంగాన్ని పరోక్షంగ, నడినెత్తిన మొట్టింది...
దశాబ్దాల అభివృద్ధిని, మోకాళ్ళపైన నిలబెట్టింది,
ఆర్థికంగానూ దేశాలను, పాతాళానికి పడగొట్టింది... 

ఈ మహమ్మారి ప్రపంచాన, మారణహోమం చేసి, 
మన దేశానికి వచ్చింది, ఇంకో అవకాశం చూసి...

ఆలస్యంగా అడుగేసినా, తన లక్షణాన్ని చూపింది, 
ప్రభుత్వాల ఎత్తులను, దారుణంగ చిత్తు చేసింది...

సక్రమంగ మెలగకుంటె, మరుదినమె సంక్రమించింది...
క్రమక్రమంగ పెరిగిపోయి, దేశాన్ని ఆక్రమించింది...

ఏమైతే జరగద్దని, పైవాన్ని కోరుకున్నామో, 
అది అనుదినమూ పెరుగుకుంటు, ప్రళయంగా మారింది...
ఏదైతే రావద్దని, దేవున్ని వేడుకున్నామో, 
అది అడుగడుగూ వేసుకుంటు, మన దాకా వచ్చింది...

నాన్న వ్యాపారం ఆగింది, అన్న ఉద్యోగం పోయింది, 
వ్యాధి ఇంటిదాక వచ్చింది, వ్యాపించి వ్యధలు పెంచింది...

రోజువారి కూళీలు, కష్టాల గూడు చేరారు...
దాచుకున్న డబ్బులేక, దారుణంగ దెబ్బతిన్నారు...

ఆధారమైన పనులన్నీ, అమాంతంగ ఆగుతుంటే, 
ఆసుపత్రి ఖర్చులేమొ, అదనంగా చేరుతుంటే, 
వేలల్లో కుటుంబాలు, వీధిన పడిపోయాయి...
వారి ఆక్రందనలెన్నెన్నో, అంకెల్లో కలిశాయి...

భూకంపం క్షణాల్లోన, వచ్చివెళ్ళిపోతుంది...
సునామీ గంటలోన, గర్జించి శాంతపడుతుంది...
తుఫానైన వారంలో, వర్షించి ఆగిపోతుంది...
ఈ మహమ్మారి నెలలైనా, మనతోనే ఉంటుంది...

ఈ ప్రళయం నిజానికి, మన ప్రకృతి నియమం, 
క్రమశిక్షణ కోల్పోతే, ఒక ఆపలేని విలయం...
పరిశుభ్రత లేనినాడు, ఇలా ప్రభవించుట ఖాయం,
గొలుసులాంటి ప్రపంచాన, ఇది అందరికీ గాయం...

బలవంతుడైన ప్రతివాడూ, బంధాలకు బలహీనుడు,
కుటుంబాన కష్టమొస్తే, ఓ క్షణమైనా నిలువలేడు...
తనవరకైతే నరకమైన, స్వాగతమని అంటాడు,
తనవాళ్ళకొస్తే నలుసైనా, రావద్దని వేడుకుంటాడు...

సమాజమే నేటినుంచి, మన కుటుంబమని అందాము...
సమస్య మన ఇంటిదని, నిత్యం జాగ్రత్తగ ఉందాము...
సామాజిక దూరమే, ఒక ఆయుధమనుకుందాము...
సంయమనంతో సమస్యను, ఇంటినుంచే తగ్గిద్దాము...

గానం

సొంపైన సరిగమల తాండవం,
సాక్షాత్తు సంగీత తోరణం,
సాహిత్యానికి అసలైన సన్మానం,
సరస్వతీదేవికిది స్వర తాంబూలం...

దిక్కులనే స్తంభింపజేసే సూత్రం,
ధుఃఖాలనూ మరిపించగలిగే మంత్రం,
దనుజులనే స్పందింపజేసే గాత్రం,
దేవతలనూ మురిపించగలిగే స్తోత్రం...

గానం అందరికీ నేస్తం,
కొందరికైతే సమస్తం...

గానం గళానికి గౌరవం,
గానం శ్రవణాల ఉత్సవం,
గానం మార్పుకి మాధ్యమం,
గానం మనసున ఉద్యమం...

కవిత్వం

అలతి పదాల అందమైన స్నేహం,
ప్రాసలతో అల్లుకున్న పంక్తుల హారం,
కొత్తకోణంతో ప్రభవించిన కవికిరణం,
నిజానికది భావానికే ఒక ఆభరణం...

కవిత్వం భాషకెప్పటికీ ఒక ప్రాతినిధ్యం,
మనసుతో కలం పడితే అందరికీ సాధ్యం,
కొందరికైతే అది అలుపెరగని సాహితీసేద్యం,
నిజానికది కళలతల్లికి అక్షర నైవేద్యం...

కవి కలం, పదును తగ్గని ఒక ఖడ్గం,
కవి కులం, వక్తలే మెచ్చిన ఒక వర్గం,
కవి గళం, మంచినే చూపే ఒక మార్గం,
కవి పయనం, నిజానికది అలోచనల స్వర్గం...

ప్రేమలో ఓడిపోయిన తర్వాతి కథ...

అనగనగా ఊరిలోన, ఒక విఫలమైన ప్రేమకథ,
అది ముగిశాక జరిగినది, నాకెన్నటికీ ఓ పొడుపుకథ...

నాకు మంచి స్నేహితుడు, అందులోని ప్రేమికుడు,
తాను గుణంలోన గొప్పోడు, గర్వమసలె లేనోడు...

లక్షల లోగిలో లేకున్నా, లక్ష్యాలను కలవాడు,
సింహాసనమే కరువైనా, లక్షణాన లక్ష్మణుడు...

ఒక అమ్మాయిని కలిశాడు, స్నేహాన్నే చేశాడు,
తన మనసుని చూశాడు, మమేకమై పోయాడు...

ప్రేమలోన మునిగాడు, ప్రాణంగా ప్రేమించాడు,
అమ్మాయిని అడిగాడు, అవుననగానే మురిశాడు...

కలలెన్నో కన్నాడు, కడకు పెళ్ళిదాక వెళ్ళాడు,
ప్రేయసితో చెప్పాడు, కలిసి ఒప్పిద్దాం అన్నాడు...

ప్రియురాలు సరే అనగానే, ప్రియుడు లేచి కదిలాడు,
పెద్దవాళ్ళనింక కలవాలని, గడపదాక నడిచాడు...

కులమేమో గుణముని, నువ్వెవరని అడిగింది,
స్థోమతేమొ అంతస్థుకి, సరిపోవని తేల్చింది...

పిల్లతండ్రి కోపంతో, విర్రవీగిపోయాడు,
మాటలసలె వినకుండా, వాదనలే చేశాడు...

ప్రియురాలూ మూగబోయి, వెనకడుగే వేసింది,
వదిలి ఉండలేను అంటూనే, తిరిగి నచ్చచెప్పింది...

ప్రేమకథే పెళ్ళిదాక, నడవలేకపోయింది,
మూర్ఖత్వంతో పోరాడి, నిలవలేక ముగిసింది...

నిజముని నమ్మలేకపోయాడు, ఘోరంగా గాయపడ్డాడు,
గుండె పగిలేలా ఏడ్చాడు, మూగబోయి మిగిలాడు...

మిత్రుడిగా నేను తనని, చూడలేకపోయాను,
బాధని దెగ్గరగా చూస్తున్నా, ఓదార్చలేక ఉన్నాను...

బరువెక్కిన గుండెతోన, బతకలేడు అనుకున్నాను,
తనప్రేమను మరిచిపోయి, తిరగలేడని నమ్మాను...

ఆరోజునుంచి జరిగినది, నేనసలే ఊహించనిది,
వాడి మదిలోపల మెదిలినది, నాకెప్పటికీ తేలనిది...

ఏమిచెప్పి నచ్చచెప్పాడో, తనమనసుకు ఈ మగాడు,
కలలన్నిటినీ చెరిపాడు, ఇక నిజంలోకి నడిచాడు...

అంతపెద్ద బాధను, మొత్తంగా జీర్ణించుకుని,
వేల జ్ఞాపకాలను, మనసులోనె దాచుకుని,

మాముందుకు మామూలుగ, నవ్వుకుంటు వచ్చాడు...
ఇది జీవితాన భాగమని, శ్వీకరించి సాగాడు...

తనవాళ్ళను బాధించడు, దైవాన్నే దూషించడు,
ప్రేయసినీ నిందించడు, పరిస్థితినీ ద్వేషించడు...

గతంలోకి నడవడు, గాయాలతొ గడపడు,
వ్యామోహంలో బతకడు, వ్యసనాల చెంత వాలడు...

ప్రియురాలి పెళ్ళి అవుతున్నా, తనకేసి నవ్విచూస్తాడు,
ఈ వింతేంటని అడిగినా, తను బాగుండాలంటాడు...

ప్రేమలోన ఓడాడు, అయినా ఏపనినీ ఆపడు,
ఓటమితో ఒదిగాడు, మనిషిగ వేలరెట్లు ఎదిగాడు...

ఆకసాన్ని ఆవహించి, మేఘం గెలిచాననుకుంటుంది,
ఆ భ్రమలోనే విర్రవీగి, చినుకుల సంబరమై కురుస్తుంది...
ఉరుములు విసిగించినా, నింగి నిర్మలంగానే ఉంటుంది,
తన ఉనికిని కదపలేక, మొబ్బే కనుమరుగై పోతుంది...

నింగిలాంటి నిశ్చలుడు, ఈకథలో నా స్నేహితుడు,
కష్టాలకి కుంగిపోడు, తిరిగి పోరాడక మానడు...

గతంలోని పాఠాలను, గమనించి గౌరవిస్తాడు,
భవిష్యత్తు ముఖ్యమని, గుర్తించి గర్వపడతాడు...

బాధకన్నా బలవంతుడు, ఈ విఫలమైన ప్రేమికుడు,
విఫలాలను విజయాలకు, వారధిలా వాడతాడు...

చిరుకష్టాలకు చిన్నబోయి, ప్రతిచోటా ఆగడు,
మొబ్బులనే చీల్చుకుని, కిరణంలా కదిలాడు...

ఇలాంటి మనసు ఉన్నోళ్ళే, ఆదర్శమైన ప్రేమికులు,
ఎప్పుడేది ముఖ్యమో, స్పష్టంగా తెలిసినోళ్ళు...

ఊపిరి ఉన్నంతవరకు, పోరాడుతూనె ఉంటారు,
వీరు ప్రేమలోన ఓడినా, జీవితాన గెలుస్తారు...

వృద్ధాశ్రమంలో అమ్మ కథ

వృద్ధాశ్రమాన్ని నడుపుతున్న, సాధారణ మనిషిని,

వారి కష్టాలకు దెగ్గరగా, బతుకుతున్న మహిళని,

కరుణలేని కొడుకుల, నిత్య నటనలకే సాక్ష్యాన్ని...

అంధకారమైన అమ్మల, సుఖదుఃఖాలకు శ్రోతని...

 

అందరుండి ప్రేమలేని, అభాగ్యులై కొందరు,

ఎవరులేని జీవితాన, అనాధలుగ ఇంకొందరు,

ఒక్కక్కరిగా ఆశ్రమాన, బాధలతో చేరారు...

ఒకరికొకరు దెగ్గరై, బంధువులుగ మారారు...

 

అనాధలను పంపింది, ఆ పైవాడే అనుకున్నా,

అభాగ్యులను చేర్చింది, పేగుపంచుకున్నోళ్ళే...

అందరిలో కొందరికి, స్థోమత లేదనుకున్నా,

అధికులైతే దర్జాగా, సంపదతో ఉన్నోళ్ళే...

 

ఇల్లాలితో పడలేదని, నిర్లక్ష్యంతో కొందరు,

ఇంట్లో బరువయ్యారని, నిర్లజ్జతొ ఇంకొందరు...

ఉద్యొగానికి అడ్డమని, సాకులతో కొందరు,

విదేశాలు పిలిచాయని, స్వార్థంతో ఇంకొందరు...

 

అవలీలగ అమ్మనైన, ఆశ్రమాన పెడతారు...

నటనలతో నవ్విస్తూ, తిరిగొస్తామని నమ్మిస్తారు...

 

పిచ్చితల్లి పసిగట్టలేదు, పసికందు మెదడు ముదిరిందని...

అమ్మప్రేమ గుర్తించలేదు, తన ప్రాముఖ్యత ముగిసిందని...

 

కడుపుతీపిని దాటలేదు, కన్నప్రేమ ఎప్పటికీ,

కొడుకుని దూషించలేదు, ఇది దారుణమైనప్పటికీ...

 

ఆశ్రమాన అతిధిలాగ, వచ్చానని నమ్ముతుంది,

నవ్వుకుంటు నలుగురితో, సరదాగా గడుపుతుంది...

 

తనకోసము తనయుడే, వస్తాడనుకుంటుంది,

తొందర్లో సొంతింటికి, వెళ్తా అనుకుంటుంది...

 

నెలలైనా కొడుకునుంచి, పలకరింపు రాదాయె,

కలనైనా జ్ఞాపకాలు, మనసు దాటి పోవాయె...

 

సమయం గడిచే కొద్దీ, స్పష్టత తనకొస్తుంది,

ఆశ్రమమే ఇకనుంచి, శాస్వతమనిపిస్తుంది...

 

నిజాలన్ని నీరుగా, కనులనుంచి జారతాయి,

కలతలన్ని నేరుగా, ఆరోగ్యంపై పడతాయి...

 

ఇది దారుణమని తెలిసినా, తను కొడుకుని నిందించదు...

వాడు కారణమై కనిపిస్తున్నా, తిరిగి మంచికోరక మానదు...

 

బాధను గుండెలోనె దాచుకుంటు, బతికేస్తూ ఉంటుంది...

కొడుకుని మనసులోనె మోసుకుంటు, కలవరపడుతుంటుంది...

 

తోటి అమ్మలు తన బంధువులై, బాధల్లో తోడుంటారు...

ఒకపడవలోని వాళ్ళమంటు, వారి కథను పంచుకుంటారు...

 

కాలంతో సాగుతూ, ఒక కుటుంబమై కలిసుంటారు,

కారణాలు ఏవైనా, రోజులు తిరిగిరావు అంటారు...

 

సమూహంగ సాయంత్రం, సుఖదుఃఖాలను పంచుకుని,

సంభాషణలో సాగుతున్న, బంధాలను తలచుకుని,

ప్రతిరోజూ ఉప్పొంగుతున్న, బాధనుంచి తేరుకుని,

తల్లి లేకున్నా తనయుడు, బాగుండాలని కోరుకుని,

 

బాధనుంచి విముక్తికై, భక్తి వైపు వెళతారు,

బారమంత తగ్గేలా, భజనలెన్నొ చేస్తారు...

 

ధ్యానంతో ప్రశాంతతని, ప్రతిరాత్రి కొనుక్కుంటారు,

దైవంతో మమేకమై, నెమ్మదిగా నిదురిస్తారు...

 

కాలంతో అందరికీ, వయసు మీద పడుతుంది,

కలతలతో ఆరోగ్యము, మాటవినను అంటుంది,

 

మనసులోని బాధంతా, ఉచ్చస్థితికి చేరుతుంది,

నీ జీవిత పరమార్థం, ఇంతేనా అని అడుగుతుంది...

 

దైవము ప్రత్యక్షమై, తనచెంతకు పిలుస్తుంది,

దేహము నిర్జీవమై, ఇక సెలవని అంటుంది...

 

స్వర్గము స్వాగతమంటూ, తలుపులనే తీస్తుంది,

అలసిన ఆ తల్లి మనసు, తనువుని చాలిస్తుంది...

 

వృద్ధాశ్రమాన వినిపించే, వేల కథలు ఇలాంటివే,

వదిలేయబడ్డ వృద్ధుల, వేదనకిది సాక్షమే...

 

ఏరుదాటగానె పడవలని, తగలేసే తనయులారా...

నిను కనిపెంచిన అమ్మనీ, కాదని వదిలేశారా...

కన్నతల్లి కష్టమే, నేటి మీ స్థోమతని మరిచారా???

వృద్ధాప్యంలో బాగోగులు, మీ బాధ్యతని గుర్తించలేరా???

 

నవమాసాలూ మోసిన తను, నవరత్నాలను కోరదు,

తన పుత్రుడె రత్నమని, నిను చూపక మానదు...

నువు ఓటమితో వచ్చినా, తల్లి ప్రేమ తగ్గదు,

తన జీవితాన ఎన్నటికీ, నీ ప్రాధాన్యత మారదు...

 

చిన్నదేలె ప్రపంచము, ప్రతి తల్లికి పిల్లలతో,

చిద్రమేగ తన ప్రాణము, తనయుడె కాదనుకుంటే...

 

తల్లి కళ్ళముందు ఉండటమే, ఒక పుణ్యమని నమ్మండి...

తన విలువ మీకు తెలీకుంటె, అమ్మలేనివాళ్ళనడగండి...

 

అమ్మ కన్నీళ్ళకు కారకులై, కీచకులుగ మారకండి...

ఆశ్రమాల బాటపట్టి, అసురులుగా మిగలకండి...

 

కొత్త పాత్రలెన్ని వస్తున్నా, తల్లికి ప్రాధాన్యతనివ్వండి..

ప్రతిక్షణమూ నీ పక్షమైన, తొలి దైవము తానండి...