సైనికుడి పోరాటం... (తన తూటాల్లో...)

కఠోరమైన శిక్షణ, మమ్ము సైనికులుగ మార్చగా...

కర్తవ్యమైన రక్షణ, ప్రమాద ప్రాంతాలకు పంపగా...

సరిహద్దున శత్రువులకు, కనుచూపుమేర దూరంలో,

వారి తుపాకీల తూటాలే, మనని తాకేంతటి దెగ్గరలో,

ఏక్షణమేమౌతుందో అని, తెలియని ఒక భావనలో,

ప్రతి అత్యవసర వేళల్లో, తాత్కాలిక గుడారాల్లో,

 

పదిదిక్కుల పరిశీలనతో, ప్రతిరోజును గడుపుతాము...

ఒకరికొకరు అండగా, అన్నదమ్ముల్లా మెలుగుతాము...

కలుషిత కులమతాల గోడలనూ, ఏనాడో దూకేశాము...

వాటన్నిటినీ దాటుకునే, కుటుంబమై కలిసున్నాము...

 

రానున్న పరిణామాలకు, వ్యూహాలను రచిస్తూ,

ఉగ్రవాద ఎత్తులనే, ఎప్పటికప్పుడు ఛేదిస్తూ,

ముప్పు ఏవైపున ఉందోఅని, ప్రతిచోటుని శోధిస్తూ,

శత్రువుల కనులు చేరకుండ, గోతుల్లో పాకుతూ,

పగలంతా ప్రతి ప్రశ్నకు, సమాధానాలే వెతుకుతాము...

శత్రుదాడి తిప్పికొట్టేందుకు, సంసిద్దంగా ఉంటాము...

 

కొందరు రాత్రంతా మేలుకుని, రక్షణ ప్రదక్షిణలు చేస్తారు...

మిగిలిన సైనికులే శాంతిగా, నమ్మకంతో నిదురిస్తారు...

 

లోన వంద మంది జవానులైన,

దేశాన వంద కోట్ల జనాలైన,

ప్రశాంతంగ పడుకుంది, ఆ పదిమంది అన్నల వల్లనే...

తిరిగి ప్రభాతాన్ని చూసేది, వారి ప్రతిరాత్రి త్యాగ ఫలితానే...

 

అమాంతంగ శత్రువులు, మన సరిహద్దులోకి వస్తుంటే,

అన్యాయంగా శస్త్రాలను, ఆపకుండ సంధిస్తుంటే,

ఎగబడుతూ తిరగబడి, సమిష్టిగా పోరాడతాము...

తనువు తూట్లు అవుతున్నా, ఉగ్రమూక అంతుచూస్తాము...

 

ఈ ప్రయత్నాన కొందరు, అమరవీరులౌతారు...

దేశరక్షణలో భాగంగా, వారి ప్రాణాలను వదిలేస్తారు...

గుండెల నిండా ఏరై, కన్నీరే పారుతుంది...

దేశపు జెండా వారికి, తోడుగ కదిలెళ్తుంది...

 

ప్రజానికం ఒకటై, వారి త్యాగాన్నే పొగుడుతుంటే...

ప్రతి అధికారీ జయహో అని, జోహార్లే కొడుతుంటే...

అన్నను కోల్పోయి మేము, మూగబోయి నిలుచుంటే...

వీర సైనికుడా సలామంటు, తుపాకీలు పేలుతుంటే...

 

త్యాగమూర్తి జవానుగా, స్వర్గానికి పయనిస్తాడు...

కోట్ల ప్రజల గుండెల్లో, కలకాలం మిగిలుంటాడు...

 

సాటివారి మరణాలే, మమ్ము కలచి వేస్తున్నా...

మేముకూడ ఓనాడు, మరణిస్తామని తెలిసినా...

సూర్యగోళమంటి గుండెతో, తిరిగి యుద్దానికి వెళ్తాము...

ప్రాణం ఉన్నంతవరకు, పోరాడుతూనె ఉంటాము...

 

రాజస్థాన్ వేడి పెరిగి, అది యాభైనే తాకినా,

సియాచిన్ మంచు కరిగి, మా సైన్యాన్నే ముంచినా,

హిమము ఒళ్ళంతా పాకినా, ఎముకలనే కొరికినా,

ప్రతి అవయవాన్ని విరిచినా, మొత్తంగా కూల్చినా,

 

లధాక్ లోయ లోతైనా, కాశ్మీరు కొండ ఎత్తైనా,

అడవులెంత దట్టమైనా, దారులెంత కఠినమైనా,

వెనకడుగే ఉండదు, మా మరుగుతున్న రక్తాన...

దేశరక్షణ ఓ వరమై, మము చేరిందీజీవితాన....

 

ఇట్లు...

సైనికులం... మీ సేవకులం...

 

ఇక రచయిత మాటల్లో...

 

మొలకెత్తాలని ప్రతి విత్తనము, ప్రకృతితో పోరాడుతుంది...

అనంతమైన అవనినైన, అలవోకగ చీల్చి అవతరిస్తుంది...

 

ఆ మొలకెత్తిన మొక్కెపుడూ, విశ్రాంతిగ ఉండదు...

మానై తానెదగాలను, ప్రయత్నాన్ని ఆపదు...

వడగాలికో, వరదకో, తాను అంతరించదు...

నరలోకానికి నీడగా, తను నిలవక మానదు...

 

వృక్షమంటి సేవకుడే, భారత ప్రతి సైనికుడు...

ప్రతిక్షణమూ ప్రజలయొక్క, భద్రతకై శ్రమపడతాడు...

 

విత్తుపడిన కష్టము, తను తొలుత శిక్షణందె పడతాడు...

మొక్క మొలకెత్తిన మాదిరిగా, సైనికుడై తను పుడతాడు...

మానుగ ఎదుగుతున్న తీరుగా, సరిహద్దుకి పయనిస్తాడు...

ప్రాణాలను పనంగపెట్టి, ఉగ్రవాదులతో పోరాడతాడు...

 

మొలకే పైకెదిగిపోయి, మానుగ తను మారినట్టు,

వేడి తాకిడెంత పెరిగినా, నీడను మనకిచ్చినట్టు,

మనలోని ఈ సామాన్యులే, ఓ సైన్యంగా మారారు...

శత్రుతాకిడెంత పెరిగినా, మనని రక్షిస్తూనే ఉన్నారు...

సైనికుడి పుట్టుక... (తన మాటల్లో...)

సరిహద్దున పోరాడుతున్న, సైనికున్ని నేనైనా,

దేశాన ప్రతీ పౌరుడిలా, సగటున సామాన్యుడినే...

ప్రజల రక్షణయే పనిగ ఉన్న, నేటి సిపాయినే నేనైనా,

పదుల ప్రయత్నాల్లో విఫలమైన, నిన్నటి నిరుద్యోగినే...

 

ఎంపికైన ఆనాడు, నాకు దేశభక్తి లేకున్నా,

ఎదురు వెళ్ళి పోరాడే, ధైర్యం ఉందనుకున్నా...

సాటి మిత్రులతో పోలిస్తే, గొప్ప జీతాలేం కాకున్నా,

సర్కారీ కొలువులోని, గౌరవమే చాలనుకున్నా...

 

దేశరక్షణకై నిలవాలని, మా ప్రయాణమే సాగినా,

క్రమశిక్షణతో మొదలైనది, తొలిరోజుల్లో శిక్షణ...

ప్రతిక్షణమూ పరిశుభ్రత, చేరెను మా లక్షణాన,

ఆ ప్రవర్తనే ప్రతిపనికీ, ముఖ్యమనే ఒక భావన....

 

వేకువ జామున, వడిగా పరుగుతోన మొదలౌతూ...

పలురకాల అభ్యాసాలతో, ఆ రోజంతా కరుగుతూ...

ప్రతి శిక్షణకూ మధ్య గడువు, పదినిమిషాలే దొరుకుతూ...

భౌతిక శిక్షణందు కఠినత్వము, దినదినమూ పెరుగుతూ...

 

అసలుసిసలు అధ్యాయం, అపుడే మొదలౌతుంది,

సమయపాలన మా రక్తంలో, ఒక భాగంగా మారుతుంది...

 

రెండు చేతులనీ తలకుపెట్టి, మోకాల్లపైన కదలడం,

ముళ్ళకంచె కింద మేము, మోచేతిపైన పాకడం,

భుజముపైన బరువులతో, బురదలోనె నడవడం,

రాత్రి నిద్ర కూడ లేకుండా, చలినీటిలోనె మునగడం...

 

త్రాళ్ళు పట్టుకుని ఎక్కడం, ఎన్నో ఎత్తులనే దూకడం,

సాటి సైనికుడిని మోయడం, అంతా కుటుంబమని నమ్మడం,

పరిసరాలు గమనించడం, గుర్తించినవి పరీక్షగా రాయడం,

వ్యూహాలను ఛేదించడం, తిరిగి ఎత్తులనే వేయడం...

 

శిక్షణ, అడుగడుగుకు అవరోధమై, మా యోగ్యతనే ప్రశ్నిస్తుంది...

శారీరాన్ని సానపెడుతూనే, బుద్ది బలాన్ని కూడ పెంచుతుంది...

 

ఆయుధంతో అలవోకగ, మమేకమైపోవడం,

ఏకాగ్రతతో గురిచూసి, లక్ష్యాలను ఛేదించడం,

గుభేలంటు గుండు పేలి, గమ్యం వైపెళ్తుంటే...

గుండెలోతుల్లో భయము కూడ, అంతరించి పోతుంటే...

గుండ్లశబ్ధాలే వేదమంత్రాలుగ, మా చెవుల్లోన మోగుతాయి...

గర్వపడమంటూ సైనికులను, దేశభక్తులుగా మార్చుతాయి...

 

ఆ దినమునుంచి దేశభక్తి, మా దేహాన భాగమౌతుంది,

లోన కొద్దిపాటి గర్వమున్నా, అది శూన్యం అయిపోతుంది…

 

పరిపక్వతతో ప్రతి సైనికుడూ, వేలరెట్లు ఎదిగిపోతాడు,

ఎంత ఎత్తుకు తానెదిగినా, నేలకు ఓదిగిపోయి ఉంటాడు....

 

శిక్షణ ముగిసేనాటికి, ఏడాది గడిచిపోతుంది…

నేర్చిన ఈ జ్ఞానమంత, మదిన నిలిచిపోతుంది...

చేతికి ఒక ఆయుధము, అలంకారంగా చేరుతుంది...

ఛాతికి ఒక చిహ్నము, దేశముద్ర లాగ నిలుస్తుంది...

 

సమిష్ఠిగా సైనికులం, కవాతుగా వస్తాము...

సాదరంగ, సగర్వంగ, క్రమశిక్షణతో నిలుచుంటాము...

మతగురువుల సమక్షాణ, ప్రమాణమే చేస్తాము...

సైనికుడై సగర్వంగా, సరిహద్దుకి పయనిస్తాము...

 

మాతృమూర్తి అమ్మకి, ధైర్యాన్ని నూరిపోస్తూనే,

దేశమాత అమ్మకి, వెన్నుగ ఉండాలని వెళ్తాము...

కోట్ల అమాయకపు ప్రజల్లోన, భాగంగా ఉంటూనే,

దేశపు ఎల్లల్లో సింహాల్లా, బాధ్యతగా నిలుస్తాము...

 

                         --- “సైనికుడి అసలైన ప్రయాణం…” ఇంకొన్నిరోజుల్లో తర్వాతి భాగంలో......